એક વાર નું ઘર
આ આપણું એક વારનું ઘર : . . .
આપણાં એક વારનાં ચળકતાં ગીતો
ચુપચાપ કટાય છે આ હીંચકાના કડાંમાં;
આપણી પગલીઓ અહીંતહીં રઝળે છે
ઓટલાની ઊખડેલી ઓકળીઓમાં; . . .
કોઢના ખીલા
ઢીલા ઢીલા મૂગા મૂગા
સુક્કું ઘાસ વાગોળે છે;
લીલારો ચરવા આપણી ગાય
આઘેના વગડામાં નીકળી ગઇ છે,
બા એને અંધારામાં ખોળે છે
– જયંત પાઠક
વર રાજાને કાઢી ગયા.
ડિસેમ્બર માસમાં પિતાજીના મિત્ર કે જેઓ વર્ષોથી કેનેડામાં સ્થાયી થયેલાં છે તેઓ તેમના પરિવાર સાથે એક મહિના માટે અમદાવાદ આવ્યા હતાં. તેમનો પૂત્ર સેમ મારી જ ઉમરનો હોવાથી તેને અમદાવાદ બતાવવાની જવાબદારી મેં ઉપાડી લીધી હતી. નાનપણથી જ કેનેડામાં ઉછેર થવાથી તે ગુજરાતી બહુ સારું સમજી કે બોલી શકતો નહોતો.
તે જ અરસામાં મારા મિત્રના લગ્ન હોવાથી, હું સેમને લઇ મિત્રના ઘરે પહોંચી ગયો. હું હજુ તો કંઇ બોલું તે પહેલા જ સેમ બાજુમાં ઊભેલા વડિલોને પૂછવા માંડ્યો, “વરરાજાને કાઢી ગયા કે હજી વાર છે?”
– કોઈક સામયિકમાં ઘણાં વખત પહેલાં વાંચેલ.